همیشه در گذر آهوان پلنگی هست کنار کاسه ی خوش مشربان شرنگی هست برای آن که کمی بلبلی کند گنجشک همیشه در ته شهر فریب ،رنگی هست برای سلسله ی شاعران آزادی کمی هوای رهایی ته سرنگی هست سرِ زبان زمین قرص خواب شد خورشید همیشه بر لب شب قصه ی قشنگی هست به شکل دست گدایی ست برگ های چنار کنار نام بزرگان همیشه ننگ...

زیر پایش بهار جان میداد گیسوانش مثل گندم بلند و پر برکتبه نگاه گرسنه نان میداددامنش موج میزد و میریختپیرمردی نشسته در راهشهی سر خویش را تکان میداد :- باغت آبادچشمهایش راه میخانه را نشان میداد و به دست من استکان میداد عمران صلاحی

چون شورشی که سلطه ی خان را به هم زده ستگلهـــای دامن تـــو خـزان را بـــه هــم زده ست حل می شود تمـــام تنت در مسیر بادرقص تو باز نظم جهان را به هم زده ست لب های سرخ توست…پر از واژه ی جدیداین واژه نامه هات زبان را به هم زده ست هی شاخـــه گل به دست گر

خسته ام مثل جوانی که پس از سربازیبشنود دوستش از نامزدش دل بردهمثل یک افسر تحقیق شرافتمندیکه به پرونده ی جرم پسرش برخوردهخسته ام مثل پسر بچه که درجای شلوغبین دعوای پدر مادر خود گم شده استخسته مثل زن راضی شده به مهر طلاقکه پر از چشم بد و تهمت مردم شده

میآیی و در اوجِ زیباییست لبخندت مانندِ «اوقاتی که میآیی»ست لبخندت میخندی و یک دسته ماهی میپرند از آب روزیدهِ مرغانِ دریاییست لبخندت پروانهها پهلوی لبهای تو میخوابند موسیقیِ آرامِ لالاییست لبخندت آیینههای خانهی ما بیتو غمگیناند

مــوی تـــو لشگری xadاست برای ستمگریت پیداست موی مشکی xadات از زیر روسریت محــصول قرن چنــدم هــجریxad است قامتت شاعر شده xadست رودکی از لهجهxad ی دریت می xadداد طعمِ چند تمشکِ رسیده را لبxad هــــام در برابر انگـور عسکریت وقتِ تنت در آب، نمیxad شد تمیز داد نو

من از شب ها ی تاریک بدون ماه می ترسمنه از شیر و پلنگ، از این همه روباه می ترسم.مرا از جنگ رو در روی در میدان گریزی نیستولی از دوستان آب زیر کاه می ترسم.من از صد دشمن دانای لامذهب نمی ترسمولی از زاهد بی عقل نا آگاه می ترسم.پی گم گشته ام در چاه نادانی نمی گردماصولن من نمی دانم چرا از چاه می ترسم.اگرچه...

1)ريشه ها را كنار بزنيدزير بيد مجنوني خاكم كنيد بايد بدانم اين عشق از كجا آب مي خورد ! 2) حق دهید مست کند چشم که باز کرد بالای دار بود دانه ی انگور 3) هیچ جای این شهر از یادت در امان نیستمحتی به کوچه علی چپ که می روم! رضا محبّی راد

به جای این که در شب¬های من خورشید بگذاریدفقط مرزی میانِ باور و تردید بگذاریدهمیشه باد در سر دارم و همزاد مجنونمبه جای باد در «فرهنگِ عاشق» بید بگذارید همین که عشق من شد سکّه ی یک پولِ این مردممرا بر سفره های هفت سینِ عید بگذارید! خیالی نیست، دیگر دردهایم را نمی گویمبه روی دردهای کهنه ام تشدید بگذاری...

سید علی میرافضلی (زادهٔ ۱۳۴۸ خورشیدی در رفسنجان) به باران دل نبند که هر چهار فصل دیوانهات خواهد کرد اگر ببارد، از شوق اگر نبارد، از دلتنگی *************** وقتی که نیستی حس می کنم که پنجره، دیوار دیگری است ! ***************************** دست آن کودک که ول شد در شلوغی خیابانها طعم آن دستم ************...

عاشقتر از همهی ماموش کوریستکه زیبایی جفتش راچشم بسته باور میکند. ساغر شریفی

نان, آب, پنجره ای رو به آفتاب و گاهی جشن عروسی خداچه تعریف ساده ای دارد در محله های فقیرنشین.رسول یونان

خزان عمر مرا نوبهار باید و نیستبهار عاطفه را برگ و بار باید و نیست به جز دو دیده ی اختر فشان که من دارم نشان ز اختر شب زنده دار باید و نیست غزاله های غزل در کمند بی هنری است دلی به داغ غزل داغدار باید و نیست چراغ صاعقه ، فانوس آفتاب شکست شهاب بارقه در شام تار باید و نیست نفیر زاغ و زغن ، در چمن نبای...

چگونه به خود بگيرمنوري را كه صورتم را روشن كرده است؟ كافي ست كنار بروم گلدان روي ميز روشن مي شود كافي ست ميز را كنار بزنم فرش روشن مي شود تو را وجود من معشوقت كرده است كافي ست از سر راهت كنار بروم عاشق فراوان است. علی رضا روشن

فانوس به زودی فعالیتش را از سر میگیرد.